تب فلسفی

بینامتنیتIntertextuality(تناص) بینامتنیت یک اصطلاح نقدی جدید است که نخستین بار در دهه ی شصت قرن نوزدهم میلادی توسط ژولیا کریستوای فرانسوی زبان شناس بلغاری الاصل با الهام از آثار سوسور و باختین پایه ی گستره ی نقد ادبی گذاشت. کریستوا معتقد است که انگاره ی بینامتنیت باید جایگزین مفهوم بین الاذهان شود. بینامتنیت یعنی ایجاد رابطه ای اثربخش میان گذشته و متون معاصر برای تولید متن جدید. در قدیم این عنوان با نام های تضمین، اقتباس، سرقت ادبی و تلمیح شناخته می شد. بر اساس اصل بینامتنیت هیچ متنی بدون پیش متن نیست. همواره متن ها بر پایه ی متون گذشته پایه گذاری می شوند و انتقال فرهنگ نیز بر این اساس صورت می گیرد. نه تنها متن بلکه خود تجربه ی خوانش نیز بینامتنی است. با توجه به این رویکرد هیچ متنی مس...

ادامه مطلب